شب یلداو کودکان دیروز و امروز و فردا..
شب یلداو کودکان دیروز و امروز و فردا..
سالهاست که از یاد برده ایم یلدا شبی به بلندای تمام دوستیها و مهربانیهاست. شبی به گرمی همدلیها و با هم بودنها است. شبی به دور از رنگ و ریا بر سر سفره صفا و صمیمیت است.
سالهاست که شب یلدایمان هم مانند بسیاری از آیینهای خوب پیشینیان، رنگ وبوی امروزی پیدا کرده و از اصالت و سادگی ذاتی خود دور شده است.
شب یلدا شبی به بلندای عمر زمین است و کودکان این دیار هر یک بارها و بارها آن را تجربه کرده اند.
کودکان امروز
اگر با همین رویه ای که پیش گرفته ایم به جلو برویم و آداب و رسوم فرهنگ اصیل ایرانی را که هریک سرشار از راز و رمزهای همدلی و همیاری است را فدای مسایلی متنابه امروزی همچون تجملات، مشکلات اقتصادی و مدرنیته شدن کنیم در دنیای فردای کودکان ما کلماتی همچون « شب یلدا»، « صله رحم»، «همدلی»و.... واژگانی ناآشنا خواهد بود.
پس در این شب یلدا با دلهایمان دور هم جمع شویم و کودکان فردا را با کودکان دیروز پیوند دهیم. داستانهایی از گذشته برایشان بخوانیم و زیبایی های همدلی و همراهی را که در دل تمامی آداب و رسوم ایرانی نهفته است، بر خاطرشان نقش کنیم تا این فرهنگ کهن همیشه زنده بماند!
سالهاست که شب یلدایمان هم مانند بسیاری از آیینهای خوب پیشینیان، رنگ وبوی امروزی پیدا کرده و از اصالت و سادگی ذاتی خود دور شده است.
شب یلدا شبی به بلندای عمر زمین است و کودکان این دیار هر یک بارها و بارها آن را تجربه کرده اند.
شب یلدا و کودکان دیروز
شب یلدا شبی بود که مادر بزرگ این کدبانوی دوراندیش از صندوقچه پستوی خانه اش تنقلاتی را که در طول سال تهیه کرده بود ساده و بی پیرایه بر روی کرسی همیشه گرم خانه اش می چید تا میهمانان با خوردن آن قوی شوند و در برابر سرما مقاوم باشند و پدربزرگ با یک بغل انار و هندوانه ای سرخ که از زیرزمین خانه می آورد، این شب را مزین می کرد، هندوانه خوردن هم دراین شب بی دلیل نبود و آنان بر این باور بودند که خوردن هندوانه بدن آنان را از سوز و سرمای زمستان حفظ می کند.
کودکان دیروز پستوی خاطراتشان پر است از زیباییها و با هم بودنهای شب یلدا، پر از فالهای حافظ که پدربزرگ برای بزرگترها می گرفت و پر از قصه هایی کهن که در آخرین لحظات این شب طولانی لالایی برای خواب کودکان می شد.
کودکان امروز
زمزمه هایی از شب یلدا می شنوند و بزرگترها را در ضیافتهایی که بنام شب یلدا برپا می شود همراهی می کنند، در کاسه های کریستال آجیلهای گران قیمت را تند و با شتاب می خورند، به شیرینیها و شکلاتهای الوان ناخنک می زنند و با لذت تمام بر قاچهای هندوانه قرمز گاز می زنند، بدون آنکه بدانند چرا باید در این شب به میهمانی رفت و این قدر خوراکیهای مختلف را خورد!
البته بزرگترها نیز فلسفه این شب را فراموش کرده اند، آنها خیلی دیر به یاد می آورند که در تقویم فرهنگ ایران زمین سالیان درازی است که شبی به نام یلدا حک شده است و گاهی نیز اصلا به یاد نمی آورند.
البته بزرگترها نیز فلسفه این شب را فراموش کرده اند، آنها خیلی دیر به یاد می آورند که در تقویم فرهنگ ایران زمین سالیان درازی است که شبی به نام یلدا حک شده است و گاهی نیز اصلا به یاد نمی آورند.
شب یلدا و کودکان فردا
اگر با همین رویه ای که پیش گرفته ایم به جلو برویم و آداب و رسوم فرهنگ اصیل ایرانی را که هریک سرشار از راز و رمزهای همدلی و همیاری است را فدای مسایلی متنابه امروزی همچون تجملات، مشکلات اقتصادی و مدرنیته شدن کنیم در دنیای فردای کودکان ما کلماتی همچون « شب یلدا»، « صله رحم»، «همدلی»و.... واژگانی ناآشنا خواهد بود.
پس در این شب یلدا با دلهایمان دور هم جمع شویم و کودکان فردا را با کودکان دیروز پیوند دهیم. داستانهایی از گذشته برایشان بخوانیم و زیبایی های همدلی و همراهی را که در دل تمامی آداب و رسوم ایرانی نهفته است، بر خاطرشان نقش کنیم تا این فرهنگ کهن همیشه زنده بماند!
